ႎၾားႎိုႚ အမဵားဆံုး ညႀစ္ႎုိင္တဲ့ ႎုိႛညႀစ္သမား ႓ပိႂင္ပဲၾ႒ကီး တစ္ခုပၝ။

စည္းကမ္းအရ ႓ပိႂင္ပဲၾဝင္သူေတၾဟာ ႎိုႛညႀစ္မယ့္ ႎၾားမ႒ကီးတစ္ေကာင္နဲႛအတူ အခန္း တစ္ခန္းထဲ အလႀည့္ကဵ ႒ကိႂက္သေလာက္ အခဵိန္ယူႎုိင္ပၝတယ္။ အခန္းကို တံခၝးပိတ္ ေသာ့ခတ္ထားပၝမယ္။

ပထမဆံုး ႓ပိႂင္ပဲၾဝင္သူက အေမရိကန္ လူမဵိႂးပၝ။ ႎႀစ္နာရီဳကာ ႎုိႛညႀစ္႓ပီး ဴပန္ထၾက္လာေတာ့ ႎၾားႎိုႛ လီတာ သံုးဆယ္ ရခဲ့ပၝတယ္။

ဒုတိယလူက ရုရႀားလူမဵိႂး၊ ေလးနာရီအဳကာမႀာ ႎၾားႎိုႛလီတာ ေလးဆယ္နဲႛအတူ ဴပန္ထၾက္လာပၝတယ္။ ေနာက္ ဂဵပန္နဲႛ ဳသစေဳတးလဵ လူမဵိႂးေတၾက အရင္လူ ႎႀစ္ေယာက္ထက္ ပိုအစၾမ္းဴပႎုိင္ခဲ့တယ္။

ေနာက္ဆံုးအလႀည့္ကဵသူက ဟိႎၬိႃလူမဵိႂး ဘန္တာဆင္း၊ အခန္းထဲ ဝင္သၾား႓ပီး တစ္ေနကုန္တဲ့ အထိ ဴပန္ထၾက္မလာဘဲ၊ ဟိႎၬိႃဘာသာစကားနဲႛ ေငၝက္ငမ္း ႒ကိမ္းေမာင္းေနတဲ့ အသံသာ အဴပင္ကလူေတၾ ဳကားေနရပၝတယ္။ တစ္ေနႛနဲႛ တစ္ဝက္အဳကာမႀာ ႎၾားႎိုႛ ဖန္ခၾက္ေသးေသးေလး ကိုင္႓ပီး ထၾက္လာတဲ့ ဘန္တာဆင္းကို ေတၾႚလိုက္ရေတာ့၊ လူအားလံုးက ဟားတိုက္ ရယ္ဳကေတာ့တာေပၝ့။

ဒီေတာ့ ဘန္တာဆင္းက ဒီလို ဴပန္ေဴပာလိုက္ေလရဲႚ။

“မင္းတိုႛအားလံုး ႎိုႛညႀစ္ခဲ့တာက ႎၾားမေတၾကိုးကၾ။ ငၝ ႎိုႛညႀစ္ရတာက ႎၾားသိုးဳကီး၊ ဒၝေလာက္ပဲ ရမႀာေပၝ့။”

ကုမၯဏီ ဥကၠဌ႒ကီး တစ္ေယာက္က အေဆာက္အအံု အသစ္ တစ္ခုအတၾက္ ေဈး႓ပိႂင္ တင္ဒၝတင္သၾင္းဖိုႚ ေခၞလိုက္ပၝတယ္။

ပထမဆံုး ကန္ထရိုက္တာက ပိုလန္လူမဵိႂးပၝ။

“ဒၝ ေဆာက္လုပ္ဖိုႚ ေငၾဘယ္ေလာက္ ကုန္ကဵမလဲ ေဴပာ”

“ေဒၞလာ ႎႀစ္သန္းကုန္ပၝမယ္။ တစ္သန္းက ကုန္ဳကမ္းပစၤည္း စရိတ္၊ ေနာက္တစ္သန္းက အလုပ္သမားခ”

ဒုတိယက အီတာလဵံ ကန္ထရိုက္တာပၝ။

“ကုန္ဳကမ္းပစၤည္းက ေဒၞလာ ႎႀစ္သန္းနဲႚ အလုပ္သမားခက ေဒၞလာ ႎႀစ္သန္းပၝ”

တတိယက ဂဵႃးလူမဵိႂး ကန္ထရိုက္တာ -

“ကဲ၊ ခင္ဗဵားကေရာ …”

“ေဒၞလာ ေဴခာက္္သန္း”

“ဗဵာ ေဒၞလာ ေဴခာက္္သန္း၊ ဟုတ္လား”

“ေဒၞလာ ႎႀစ္သန္းက က႗န္ေတာ့္ အတၾက္၊ ေနာက္ ေဒၞလာႎႀစ္သန္းကို ဆရာသမား ယူလိုက္။ ကဵန္တဲ့ ေဒၞလာႎႀစ္သန္းကိုေတာ့ ပိုလန္ ကန္ထရိုက္တာကို အလုပ္အပ္လိုက္ေပၝ့”